اشعار ولادت حضرت علی اکبر (ع) را در این گزارش بخوانید.

بسته ویژه شعری به مناسبت ولادت حضرت علی اکبر(ع)به گزارش خبرنگار حوزه قرآن و عترت گروه فرهنگی باشگاه خبرنگاران جوان؛ حضرت علی اکبر (ع) فرزند بزرگ امام حسین (ع) در سال 33 هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشود. 
 
مادر بزرگوار وی لیلا، برای امام حسین (ع) پسری آورد، رشید، دلیر، زیبا، شبیه ترین فرد به رسول خدا. رویش روی رسول، گفتگویش گفتگوی رسول خدا. هر کسی که آرزوی دیدار رسول خدا را داشت بر چهره پسر لیلا می نگریست. تا آنجا که پدر بزرگوارش می‌فرماید: هرگاه مشتاق دیدار پیامبر می‌شدیم؛ به چهره او (علی اکبر) می نگریستیم.  حضرت علی اکبر علیه السلام اولین شهید عاشورا از بنی هاشم بود.
 
در تقویم کشورمان روز میلاد حضرت علی اکبر (ع) به عنوان روز جوان نامگذاری شده است.
 
به مناسبت ولادت با سعادت حضرت علی اکبر (ع)، قطعاتی از اشعار و مدح در وصف آن حضرت را آماده کرده‌ایم:
 

ز مشرق دلمان آفتاب می‌آید

به ربنای قنوتم جواب می‌آید

گل محمدی بوتراب می‌آید

خدا به خانه‌ی ارباب احمد آورده

بیا حسین که لیلا محمد آورده


*******
 
 
رسیده تا که شود جلوه‌ی جلال حسین

جلال ذات خداوندی جمال حسین

علی اکبر آقا، بزرگ آل حسین

موذن پسر فاطمه، بلال حسین

حسین، اکبر خود را بگیر از لیلا

خودت به گوش علی ات، اذان بگو آقا


******
 
چه آفتاب نجیبی، چه مهربان قمری

چه سرو خوش قد و بالایی و عجب ثمری

تبارک الله از این معجزه، از این هنری

کسی که هستی خلقت، طفیلی سر اوست

تمام هستی او این علی اکبر اوست


*****
 
«علی اکبر ربّ و علی اکبر بالا

علی اکبر یاسین، علی اکبر طا‌ها

علی اکبر حیدر، علی اکبر زهرا

علی، علی حسین و علی زینب کبری
 
به لوح سینه نوشته حسین، این مضمون

شدند عالم و آدم به این علی مجنون

 
******

علی است کوثر زهرا، حقیقت حیدر

عنایتش به دو عالم، عنایت حیدر

کسی که در جگر اوست، جرأت حیدر

شجاعتش شده مثل شجاعت حیدر

علی است جلوه‌ی حیدر، علی است خیرالناس

شده است محو نبردش، عموی او عباس


********
 
ظهور کرده که حق بر کفش علم بدهد

به دشمنان پدر، کیفر عدم بدهد

علی شده که شکوهی به باورم بدهد

خدا هزار پسر بر حسین هم بدهد

به اذن اُمّ اَبیها، همه علی هستند

شبیه حضرت حیدر همه یلی هستند


*******
 
اگر که باد بیفتد به سمت گیسویش

اگر که موج نشیند به طره‌ی مویش

خدا نکرده، خم افتد به روی ابرویش

حسین می‌شود آشفته، می‌دود سویش

مباد آنکه علی زخمی گزند شود

تنش به ناز طبیبان نیازمند شود


******
 
کنار اهل حرم سایه اش نقاب شده

به دور زینب کبری، علی حجاب شده

برای عمه‌ی خود، چون عمو رکاب شده

چقدر حال حرم بعد او خراب شده

نوشته اند سه ساله بدون او خسته است

رقیه بر علی اکبر چقدر وابسته است